fbpx

Leiderschap is term van de afgelopen jaren. Veel is en wordt er aan opgehangen. Ik ben geen specialist in leiderschap maar ik heb er wel een visie op die ik graag met jullie deel.

Laten we beginnen met het benoemen van, in mijn ogen, twee soorten leiderschap. De ene is de situatie waarin mensen iemand volgen op weg naar een doel of ideologie. De andere vorm is de verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven. Hoewel beide de naam leiderschap in zich dragen, zijn ze volstrekt anders. En tegelijk ook hetzelfde!

 

De eerste vorm van leiderschap

Wat het in mijn ogen vooral niet is, is de baas spelen. Vooral mensen die er graag mee te koop lopen dat ze een leider zijn, vallen wat mij betreft meteen door de mand. Het is namelijk een natuurlijk fenomeen dat mensen leiders zijn. Zo word je geboren. Het is een combinatie van nature en nurture. Mensen zijn leider bij de gratie van het feit dat anderen zich er prettig bij voelen dat diegene ze daarheen leidt waarheen men geleid wil worden. En vooral, er is geen sprake van dwang. Meer door een combinatie van charisma en goed onderbouwde redenen. Misschien wel het belangrijkste reden; vertrouwen geven en veiligheid bieden.

Als je die zaken goed op een rijtje hebt dan zul je merken dat mensen zich graag bij je aansluiten. En helaas is het wel ‘for life’. Als je eenmaal begiftigd bent met deze kwaliteiten dan zal men dit altijd in je herkennen. Of je nu wilt of niet. Als je dus geen leider wilt zijn dan zul je je uit het openbare leven moeten terugtrekken.

Ooit is er eens uitgezocht hoe het zit; twee derde van de mensheid laat zich graag leiden en een derde leidt graag. Heel natuurlijk allemaal. Alleen bekruipt me al jaren het idee dat ze daar in het bedrijfsleven niet altijd gebruik van maken, van die natuurwet.

Door leiderschapstrainingen en opleidingen aan te bieden zijn mensen gaan denken dat ze deze eigenschap kunnen aanleren. En dat is volgens mij maar deels waar. Je kunt jezelf wel trainen in je kennis op gebied van werk, mens en jezelf maar een natuurlijke leider-van een groep- ben je door geboorte. Vakinhoudelijk de beste zijn, betekent niet automatisch dat je het dan ook kan overbrengen op de rest, laat staan de groep met je mee krijgen. Volgens mij doen ze er goed aan door diegene chef te maken die genoeg vakkennis heeft maar vooral mensen van nature aan zich weet te binden. Een leider doet iets om mensen in beweging te brengen, een manager controleert die beweging.

 

De tweede vorm

Persoonlijk leiderschap. Dit is in mijn ogen het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen leven. Dus jezelf echt leren kennen (voor zover dat kan) en zo oprecht mogelijk handelen in je leefomgeving. En zo kom ik ook op het belang van persoonlijk leiderschap met betrekking op duurzaamheid. Het op een voor jezelf prettige en succesvolle manier leiden van je leven is denk een van de belangrijkste knoppen om aan te draaien gezien het welslagen van duurzaamheid. Een mens in balans zal namelijk nooit vanuit tekorten naar de toekomst kijken. Zich dienend opstellen. Natuurlijk zal er een zekere ondergrens zitten aan de persoonlijke leefomstandigheden maar ik denk dat een mens in balans uiteindelijk niet veel nodig zal hebben.

En dat is wat de wereld nodig hebben, willen we deze transitie laten slagen.

En als je dan naar de toekomst kijkt, onze duurzame toekomst, dan wordt dus duidelijk waar de prioriteiten liggen. Het inzetten van de juiste leiders en mensen leiderschap laten ontwikkelen op hun eigen leven. Alleen zo houden we de mensheid op deze planeet.