fbpx
Nooit meer terug naar kantoor?

Nooit meer terug naar kantoor?

Of willen we alleen de keuze om het zelf te mogen regelen?

 

De vaccinaties tegen Corona beginnen bijna. Dus beginnen we alweer na te denken over het leven na de lock-down. Maanden mochten we iets juist niet, of kregen we iets opgelegd, maar na deze Corona crisis hebben we straks hopelijk weer een keuze. Nu konden we bijvoorbeeld voor langere tijd niet naar kantoor, maar willen we straks nog wel terug naar kantoor als het wél weer kan? Stel dat je straks daadwerkelijk de keuze hebt? Voor welke opties zou je dan willen kiezen?

 

Wat willen we na Corona?

Willen we na Corona nog wel terug naar kantoor en waarom zouden we?

Persoonlijk werkte ik voorheen ook al jaren als ‘werk-normade’. Mijn werk was eigenlijk al jaren ‘daar waar mijn laptop is’. En ik zorgde er altijd voor dat mijn laptop op een plek stond waar ik ook de leuke mensen kon ontmoeten met wie ik graag werk. Hierdoor kon ik (bijna) op welke plek wel iets doen wat ik als mijn werk beschouw. Voor Corona had ik dus bijna altijd de keuze om ergens anders naartoe kunnen gaan, als dat handiger leek. Bijvoorbeeld; zakelijke gesprekken deed ik nooit thuis, dat vond ik vervelend. Dus hechte ik enorm aan een fijne externe plek om te kunnen overleggen of samen te kunnen werken.

Maar tijdens Corona ben ik die afwisseling van werkplek en het contact met mijn medemens enorm gaan missen. En met name dat laatste, weer mensen ontmoeten, die mogelijkheid wil zo snel mogelijk weer terug. Ik kan dus niet wachten tot ik weer in flex-kantoren enop kantoor of horecagelegenheden kan afspreken. Ik ben het ‘virtueel werken’ inmiddels helemaal zat. En dat zie ik nu heel veel om mij heen. Er zijn enorm veel mensen die – net als ik – niet zonder de persoonlijke interactie met mensen kunnen en dat nu enorm missen.

 

Overigens zijn er nog steeds grote groepen mensen voor wie tijdens de Corona-tijd helemaal niet zoveel veranderd is. Er zijn veel mensen die met een vaste machine of met een vaste voorraad moeten werken. Dit soort zaken bevinden zich nu eenmaal op een specifieke locatie en dan heb je als medewerker geen keuze waar je wilt werken. Eigenlijk hebben zij dus niet zoveel te willen. Maar voor de mensen die wel de keuze hebben, willen zijn nu straks, als het kan, ook andere dingen? Dat is wel een interessante vraag, want tijdens de Corona-crisis is gebleken dat je op afstand toch meer ‘kunt’ dan we voorheen voor mogelijk hadden gehouden. Mensen die altijd al veel moeten bellen met klanten, bleken dat ook prima vanuit huis te kunnen doen. Trainer, die als vak ‘mensen trainen’ hebben, stapten in grote getalen over op soms heel geavanceerde e-learningtrajecten te faciliteren.e-learning trajecten. Zelfs de receptionist en secretaresse kunnen met de huidige techniek van camera’s en displays, prima op een andere locatie zitten om toch heel kundig hun werk te doen. Prima geregeld dus voor veel mensen. Waarom zouden die dan nog terug naar kantoor willen?

 

Waarom willen we terug naar kantoor?

Het eerste voor de hand liggende en hierboven ook al ruim beschreven argument is de (professionele) eenzaam die velen zijn gaan voelen tijdens Corona. Niet zomaar even iemand toevallig tegenkomen bij het koffiezetapparaat, niet de kans hebben om even kort iets kunnen bespreken zonder daar meteen een semiofficiële meeting van te maken via een computerscherm en zelfs de flauwe grappen van je collega ga je op den duur gewoon missen. Het sociale aspect van fijn kunnen werken is enorm.

 

Daar komt ook een ander aspect bij waarom heel veel mensen het helemaal niet prettig vinden om voor langere tijd thuis te werken. Bijvoorbeeld dat lang niet alle huizen berekend zijn op én een familieleven én een professionele werkomgeving. Nog los van de dynamiek van huisgenoten. Velen zitten nu aan huistafels of aan klaptafeltjes is donkere hoekjes weggescholen, wat Arbo-technisch lang niet altijd de beste keuze is. En we hebben natuurlijk niet voor niets jaren geïnvesteerd in een Arbo-beleid, waarbij nu naar verwachting de meeste huiswerkplekken helemaal aan deze wettelijke eisen voldoen. Maar ook de vermeende vrijheid om tussendoor een wasje te doen en de kinderen van school te halen, valt in de praktijk erg tegen. We werken over het algemeen tijdens Corona langer, intensiever en onder hogere druk. Bovendien hebben we met meer onzekerheden te maken dan de tijden dat we kantoor gingen. We willen weer wat meer lucht en dat vinden we op kantoor waarschijnlijk veel meer dan in de huiselijke lock-down van de afgelopen tijd.

 

Wat wil het organisatiebelang?

Als aanvulling hierop hoorde ik laatst een bevriend Programmamanager iets zeggen wat waarschijnlijk exemplarisch is voor het huidige werkklimaat. In zekere zin blijkt uit onderzoek dat we met het thuiswerken tijdens Corona veel productiever zijn dan we gedacht hadden. Maar pas op, er bevinden zich hierbij vele zaken nog onder de waterlinie. Op korte termijn, waarbij iedereen nog door kon gaan met het vaste patroon van voorheen, leek alles efficiënter. Geen of veel minder verstoringen van collega’s (en de huisgenoten kregen gewoon een uitbrander!), maar ook minder tijdverlies door reistijd. Toch zei deze Programmamanager dat hij zag dat er opeens nieuwe varianten op bestaande afspraken en patronen ontstaan. Mensen ‘doen nu maar wat’ wat hun goed lijkt en zie vaak geen reden om over elk detail naar ZOOM of TEAMS te gaan. Zo ontstaan steeds vaker opeens rare misverstanden, ergernissen en fouten door aansluitingsproblemen. Mensen begrijpen elkaar plotseling niet meer.

Daarnaast doet Corona niet veel goeds voor de samenstelling en saamhorigheid van zijn projectteam. Na 9 maanden zijn er veel wisselingen van mensen geweest. Ze kwamen en ze gingen weer.  Allemaal heel functioneel verklaarbaar en de redenen waren ook goed verdedigbaar. Maar hierdoor hebben veel teamleden elkaar zelfs nog nooit in real life gezien.

Hij zei: “Voordat je weet leef je in een virtuele wereld, waarbij alles wat niet zichtbaar is of niet ‘opmerkbaar’ is, ook echt niet van betekenis is. Dat is raar, dat is echt niet goed!”

En ik denk dat hij gelijk heeft.

 

Mensen hebben elkaar nodig om van elkaar te leren. Natuurlijk kan dat via een E-course. En natuurlijk kan ook een organisatie uit een aantal virtuele thuiswerkplekken bestaan, maar een organisatie is toch echt meer dan een groep ‘mensen die virtueel georganiseerd’ zijn.

Ik kan me voorstellen dat veel bedrijven enorm in de klem zijn gekomen met het ‘onboarden’ van mensen. Als bedrijf wil immers toch graag je nieuwkomers persoonlijk hartelijk welkom heten en kennis laten maken met ‘alles’ in je organisatie en niet alleen met de meest noodzakelijke procedures. Dat kan niet als je alleen maar op afstand werkt. Dan is het voor een organisatie dus al snel een belang om mensen snel weer naar kantoor te halen. Als het om het menselijk aspect gaat zal men dus al snel weer terug naar kantoor willen, of iets wat dezelfde functie heeft van kantoor; het samenwerken met en ontmoeten van je medemens.

 

Willen we bijdragen aan een beter milieu?

En daar kunnen we nog een aspect aan toevoegen, maar dan vanuit milieuperspectief. Als je vanuit dit perspectief kijkt naar de afgelopen periode kijkt, dan kunnen we niet anders concluderen dan dat we er als samenleving zeer goed aan doen om zo min mogelijk verkeersbewegingen te maken. Iedereen die thuis blijft werken, betekent hierbij winst. Nog nooit, sinds vele jaren, was de lucht zo schoon als tijdens de Corona-crisis. Vanuit dat laatste perspectief zou je misschien kunnen overwegen om ook in de toekomst misschien zo min mogelijk ver te reizen. Elke kilometer die je niet reist, is er een en dus beter voor het milieu. Je zou daarbij ook eens kunnen nadenken over een ‘satelliet-kantoor’ – een ‘Third Place’ – in je eigen omgeving, die voor jou alle gemakken van kantoor combineert met de voordelen van dicht niet veel te hoeven reizen! Je zou dan kunnen kiezen voor of thuisblijven om je te concentreren, of naar kantoor gaan omdat je daar echt iets moet doen, óf ergens in het midden; wel naar een specifieke werkomgeving met collega’s, maar niet thuis.

 

Kortom we hebben mogelijk veel meer te kiezen, we kunnen meer en willen misschien ook meer (of anders) ná Corona. Volgens mij zouden we, nadat we zijn ingeënt en Corona achter ons ligt, op zoek kunnen gaan naar een nieuwe combinaties, waardoor die keuzes inderdaad ontstaan.

Neem bij het nemen van beslissingen over wat je wil na Corona eens de volgende overwegingen mee:

 

Enkele tips

 

  • Rij zo min mogelijk kilometers. Ga pas naar je eigen kantoor als je daar echt wat te zoeken hebt. Zeker als je kantoor wat verder van je huis ligt. Dat scheelt echt erg veel voor de nationale Co2-uitstoot!
  • Werk gerust een paar dagen thuis, maar organiseer dat je ook regelmatig je collega’s fysiek kunt blijven zien. Organiseer een bijeenkomst waarin je samen wat gaat doen, dat mag werk gerelateerd, maar mag ook puur om de gemeenschapszin gaan. Ga je bijvoorbeeld eens als collega’s je inzetten als vrijwilliger in een maatschappelijk project.
  • Kijk of er misschien andere mogelijkheden zijn om te werken waarbij je dicht bij huis kunt blijven. Overweeg eens een ‘Third Place’in te richten met elkaar. Dat is een plek waarbij je niet echt op je eigen kantoor zit, maar zo voelt het wel omdat je er alles wat je op kantoor wel hebt en wat je thuis niet hebt.

 

 

 

Kijk eens wat we allemaal kunnen!

Kijk eens wat we allemaal kunnen!

Perspectief ergens in zien, is misschien wel een van de belangrijkste kwaliteiten van de mens. Het maakt ons als diersoort ook bijzonder. Wij zien mogelijkheden die niet voor de hand liggen, die nieuw zijn. We kunnen verder kijken dan de horizon. Door deze kwaliteit zijn we er in geslaagd dingen voor elkaar te krijgen die eerst voor onmogelijk werden gehouden. De combinatie van ervaringen uit het verleden met onze prefrontale cortex heeft ons al veel gebracht.

 

Dieren

Of perspectief ook bij dieren bestaat, weet ik niet. Maar het is toch van een andere orde, is mijn idee. Hoe je het ook wendt of keert, vanuit het dierenrijk zijn (nog) geen pogingen ondernomen om op zelfstandige wijze de maan te bereiken, vliegmachines te bouwen of recepten te bedenken. Ook zijn er geen boeken volgeschreven met poëzie of muziekstukken gecomponeerd door dieren. Misschien wel eens een primitieve poging maar nooit van hetzelfde kaliber.

 

Achilleshiel

Aan dit evolutionaire succes zit echter ook een groot nadeel. Ons perspectief is ergens ook onze achilleshiel. Bij het ontbreken ervan wordt het leven ineens een stuk ingewikkelder. Zonder perspectief gaat de mens langzaam uit. Niet dat we direct in levensgevaar zijn door gebrek aan perspectief maar een zekere mate van zombie-schap ligt wel op de loer.

Het lijkt dus alsof we in meer of mindere mate aangesloten moeten blijven op toekomstplannen en regelmatig nieuwe input nodig hebben om te kunnen blijven staan.

 

Corona

En wat dat betreft zijn we het afgelopen jaar behoorlijk uitgedaagd. Corona heeft ons laten zien wat het onthouden van perspectief met ons doet. In eerste instantie konden we teren op ons vertrouwen; het zal wel goed komen als we maar de juiste dingen doen. We gebruikten als het ware perspectief dat in het verleden is aangemaakt. Als echter blijkt dat dit niet voldoet dan maken we graag gebruik van het perspectief van anderen. In dit geval de overheid. We hangen massaal aan hun lippen omdat we toch graag z.s.m. willen weten hoe onze nabije toekomst er uit zal gaan zien. Maar als dat rammelt en ruimte geeft voor interpretatie dan gaan onze eigen perspectief machines ook weer aan de slag. Met alle gevolgen van dien. Er komt twijfel want we vertrouwen toch het meest op het door ons zelf gecreëerde perspectief of dat uit onze directe omgeving. Want dat is uiteindelijk toch het meest binnen handbereik. We kunnen dagelijks zien wat er van komt als perspectief niet goed gemanaged wordt. En misschien is die vorm van overzicht houden ook gewoon heel moeilijk voor ons.

 

Persoonlijk

Mijn perspectief voor de afgelopen tijd was van een andere orde. Niet in termen van passende oplossingen of revolutionaire ontdekkingen. Nee, veel basaler. Dat wij als mensheid helemaal niet zo slecht af zijn met af en toe wat minder perspectief. Al die grote ambities zitten ons namelijk ook vaak in de weg. Perspectief biedt ons vergezichten waar we ook heel ongelukkig van kunnen worden. En onze planeet uiteindelijk ook. Kijk maar naar de puinhoop die we er met zijn allen van aan het maken zijn.

 

Veerkracht

Maar ik heb gemerkt dat als de bezinning achter de rug is, we ineens weer in beweging komen. Alsof we automatisch opveren, als de Phoenix die uit de as herrijst. Wat zijn er veel leuke en bijzondere dingen bedacht de afgelopen maanden om te zorgen dat we ons leven weer kunnen oppakken. Het een na het andere idee ontsproot aan onze hoofden. De mens, die redt zich wel. Maar dat weten we onderhand wel.

 

Voor degenen die nog even wat inspiratie kunnen gebruiken, een paar voorbeelden van bijzondere zaken die de afgelopen tijd zijn ontstaan:

Weet jij al wat je gaat doen volgend jaar?

 

… mag dat?

… mag dat?

Het jaar is bijna voorbij en ondanks alles wat we gehoopt hadden, gaat COVID-19 met ons mee wanneer wij over de drempel van 2021 stappen. Toch zijn wij positief gestemd. We merken dat bedrijven weer plannen durven te maken. Dat ze weer aan de slag gaan met de toekomst van hun bedrijfsvoering. En daar is duurzaamheid inmiddels een groot deel van.

 

Velen van ons moesten letterlijk even afstand nemen. En dit heeft er toe geleid dat we over zaken zijn gaan nadenken. Moet iedereen elke dag wel naar kantoor, of is het efficiënter om vanaf verschillende locaties in te bellen? Is het inderdaad wel zo handig om elke dag met ons allen achter in de file aan te sluiten?  En eigenlijk is het ook wel fijn om ’s avonds eens wat meer tijd met de kinderen door te brengen. Als het een ding is wat Covid ons gebracht heeft, dan is het dat zaken die eerst zo volstrekt niet mogelijk leken, misschien toch wel anders op te lossen waren. Werken vanuit huis? Nee dat kan écht niet binnen ons bedrijf…

 

Veerkracht

Na een ongekende krimp van 8,5 procent in het tweede kwartaal is volgens de eerste berekening van het CBS het bruto binnenlands product in het derde kwartaal van 2020 met 7,7 procent toegenomen ten opzichte van een kwartaal eerder. Dat toont wel aan hoe veerkrachtig wij als soort zijn en hoe wij omgaan met dit soort tegenslagen.

 

Deze groei, de grootste ooit, is voor meer dan de helft toe te schrijven aan de sterk gestegen consumptie door de consument. Dat heeft veel te maken met vertrouwen en dat schept hoop. Momenteel zitten we weer in een dal, maar we mogen hopen dat we hier weer uit omhoog weten te klimmen.

 

Verwachting

Wanneer wij kijken naar de aanvragen die wij ontvangen dan houden de meeste bedrijven er rekening dat de boel in het eerste kwarteel weer langzaam in beweging komt. En dat is ook wat wij verwachten, namelijk dat er in het eerste kwartaal van het komende jaar steeds meer mogelijk zal zijn. En dat we rondom maart of april weer langzaamaan met elkaar aan de slag kunnen. Dat teams elkaar weer kunnen ontmoeten in het “eggie”. Dat daar behoefte aan is heeft collega Mark al zo mooi verwoord in zijn artikel in deze nieuwsbrief.

 

Covid-proof

Wij werken volledig in overeenstemming met de huidige maatregelen. En natuurlijk fronzen ook wij wel eens onze wenkbrauwen. Uit ervaring weten wij dat we prima een programma kunnen optuigen waarbij mensen, in kleine groepjes, met meer dan voldoende afstand en in de buitenlucht samen aan de slag kunnen. En het raakt ons diep in de portemonnee om nog maar niet te spreken van de emotie er omheen.  We begrijpen echter ook de complexiteit van dergelijke besluitvorming, we vallen dus zeker niemand af of aan. Wij houden vooral de moed er in en proberen onze bijdrage te leveren zodat we deze ellende weer snel achter ons kunnen laten. We kunnen namelijk niet wachten om weer lekker aan de slag te gaan, heb jij daar ook al zo zin in? Doe jij met ons mee?